Rozdział drugi

Emma spojrzała na zawartość szafy i wyjęła z niej bez zastanowienia ciemnoniebieską, luźną bluzkę na krótki rękaw oraz czarne spodnie. Przed wyjściem do szkoły zjadła jeszcze kanapki, umyła zęby i pobiegła na przystanek autobusowy. Kiedy dotarła do szkoły bylo już za dwie ósma, nastolatka przywitała się ze znajomymi, a chwilę potem zadzwonił już dzwonek na lekcję. Polski- pierwsza godzina lekcyjna w tym roku dla klasy 3c dłużyła się w nieskończoność, facetka opowiadała 45 minut o pso, bhp i innych zasadach i regułach obowiązujących na tym przedmiocie. W końcu zadzwonił dzwonek a cała klasa skierowała się ku drzwiom na korytarz, tam podzielili się na grupki i poszli w innych kierunkach.
-Teraz zacznie się dopiero męczarnia.- usłyszała Emma od Anastazji.
-Czemu? Co teraz mamy?
-Chemie
-Pierdzielę, teraz to się dopiero wynudzę!
-Jak każdy. Mam nadzieję, że ktoś coś chociaż odwali i nie będzie takiej nudy jak teraz.
Niestety Anastazja nie miała racji- i ta lekcja przepływała w ciszy i smutku. Na dodatek wychowawczyni postanowiła poprzypominać z uczniami najważniejsze zagadnienia z poprzedniej klasy.
- W takim razie do tablicy przyjdzie teraz... Basia- w klasie dało usłyszeć się pomruki zadowolenia że tym razem nie padło na nich, tylko Basia szła do tablicy jak na ścięcie. Emma rozejrzała się po klasie- ktoś bazgrał w zeszycie, ktoś dłubał dziurę w ławce, ktoś słuchał piosenek na słuchawkach. Spojrzała na wyświetlacz telefonu, do przerwy zostały jeszcze dwie minuty.
-No Basia siadaj, doucz się tego bo za tydzień będzie kartkówka z powtórzenia. A teraz zadanie to rozwiąże Emma.
Nastolatka postanowiła grać na czas, miała nadzieję że wybawi ją zaraz dzwonek. Pomału wstała z krzesełka, a kątem oka dostrzegła że Kuba podnosi swój wzrok z nad kartki na której coś rysował. Dziewczyna pomału podeszła do tablicy i napisała wzór wody, rozejrzała się po klasie- Bartek ruchem ust podał jej kolejny składnik reakcji lecz dalej nie wiedział co powinno być. Emma spojrzała na innych, lecz nikogo nie interesowały zadania chemiczne i każdy zajmował się swoimi sprawami. Nagle wzrok jej przykuła jedna twarz która zwrócona była w jej kierunku- to Kuba. Chłopak patrzył się centralnie na nią, a jego wzrok był bardzo dziwny. Co on oznaczał? Nagle zadzwonił dzwonek i nawet kiedy Emma wyszła z sali czuła na sobie to spojrzenie, chłopak stał po drugiej stronie korytarza...


***
Hejo! Jak tam u Was? Ten rozdział trochę nudny, nie mam dzisiaj jakiś weny, ale obiecuje że jutro się bardziej postaram :) co o tym uważacie? Mieliście kiedyś podobna sytuację do Emmy? Przepraszam za błędy jeżeli występują :)